Johnny AnyDay

Αυτή είναι η ιστορία μίας μπλούζας

Με ροπή από τα μικράτα μου (δηλαδή πριν από το μεσουράνημα του διαδικτύου) στις ευγενείς επιδιώξεις που έκρινα ότι πρέπει να τονωθούν μέσω της επικοινωνίας, έψαχνα οικονομικούς τρόπους ευπρεπούς διατυμπανισμού των υποθέσεων που υποστήριζα.

Η προσφυγή στη δημιουργία T-shirts για την υποστήριξη των πρωτοβουλιών που αναλάμβανα, ήταν ένας από αυτούς. 

Επινοούσα το concept και στη συνέχεια άνθρωποι που (από τότε) με τιμούν με την αγάπη και την αφιλοκερδή υποστήριξή τους, έδιναν μορφή στο επικοινωνητέο μήνυμα.

Έτσι, το 2004, αφού είχαν πια περατωθεί οι φανταστικοί Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας, επιχείρησα να βγάλω μπροστά την ιδέα της απόδοσης του κλειστού ολυμπιακού κέντρου Φαλήρου (Τάε-Κβον-Ντο) στον Δήμο της πόλης μας, ο οποίος είχε, αφενός απωλέσει τις αθλητικές εγκαταστάσεις του (προϋπάρχοντος στον χώρο) Ρεστείου αθλητικού κέντρου, διότι πάνω σε αυτές είχε ανεγερθεί το νέο ολυμπιακό «κλειστό» και αφετέρου διότι -κατόπιν αυτού- η πόλη μας πρακτικά έμενε χωρίς αθλητικό κέντρο για τις ανάγκες των τοπικών αθλητικών συλλόγων.

Θυμάμαι καλά τις «τύπου Powerpoint» παρουσιάσεις που έκανα, σε θεσμούς και φορείς (πριν καν εφευρεθεί η μέθοδος αυτή), όπως θυμάμαι και τη δυσθυμία των συνομιλητών μου ως προς την ανταπόκριση στην πρότασή μου.

Θυμάμαι επίσης (με ευγνωμοσύνη) ότι ήταν ο μικρός αδελφός μου που φορούσε και εκείνος αυτά τα μπλουζάκια σε ενημερωτικές εμφανίσεις που κάναμε εντός του «Τάε-Κβον-Ντο» για να υποστηρίξουμε την ιδέα.

Τα χρόνια πέρασαν και το ακίνητο (ευλόγως) δεν πέρασε στον Δήμο. Ωστόσο, χάρη στον τότε Δήμαρχο Διονύση Χατζηδάκη και τον τότε Περιφερειάρχη Αττικής Γιάννη Σγουρό, με τον καιρό αποκτήσαμε το κλειστό γυμναστήριο «ΣΟΦΙΑ ΜΠΕΦΟΝ».

Η μπλούζα άντεξε χρησιμοποιούμενη από εμένα (για μη-επικοινωνιακούς λόγους) μέχρι και την αυγή του 2024, οπότε και παρουσίασε τρύπες.

Τη φωτογραφήσαμε φορεμένη για μία τελευταία φορά, πριν πάρει τον δρόμο της ανακύκλωσης, 20 χρόνια από τότε που πρωτοφορέθηκε. 

Τ’ όνειρό μας όμως παραμένει… το Φάληρό μας!

 This is the story of a Τ-shirt

With a penchant since my early childhood (i.e. before the internet was a medium) for noble pursuits that I felt should be stimulated through communication, I was looking for economical ways to decently articulate the causes I supported.

Resorting to creating T-shirts to support the initiatives I was undertaking was one of them. 

I was coming up with the concept and then people who (since then) have honoured me with their love and selfless support, shaped the communicable message.

So, in 2004, after the fantastic Athens Olympics were over, I attempted to put forward the idea of giving the indoor Olympic Centre of Faliro (Tae-Kwon-Do) to the Municipality of our city, which had, on the one hand lost the sports facilities of the (pre-existing on the site) Restion Sports Center, because on them had been built the new Olympic indoor arena and on the other hand because - after that - our city was practically left without a sports center for the needs of local sports clubs.

I remember well the "Powerpoint-type" presentations I made to institutions and bodies (before this method was even invented), as well as the discontent of my interlocutors as to the response to my proposal.

I also remember (with gratitude) that it was my younger brother who also wore these T-shirts at informational appearances we made within the "Tae-Kwon-Do" to support the idea.

Years passed and the building (understandably) did not pass to the municipality. However, thanks to the then Mayor Dionysis Hatzidakis and the then Attica Region Governor Yannis Sgouros, we acquired some years later the "Sophia Befon" indoor gym.

The T-shirt used by me lasted (for non-communication purposes) until the dawn of 2024, when it showed holes.

We photographed it worn one last time before it went the way of the recycling, 20 years since it was first worn. 

Our dream however remains... our Faliro!