Johnny AnyDay

SOS ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Χρόνος: Καλοκαίρι του 1989.

Τόπος: Ωρωπός / Στάση ΚΤΕΛ

Πρόσωπα: Η Ρουμπίνη, ο Δημήτρης & ο υποφαινόμενος

Προορισμός: Αθήνα – Ίδρυμα Ευγενίδου / Εκδήλωση ενάντια στο Απαρτχάιντ που οργάνωνε η Μελίνα Μερκούρη

Κανονικό ελληνικό καλοκαίρι, λιοπύρι και (οι ως άνω) τρεις φίλοι στη σκιά μιας ελιάς εν αναμονή του λεωφορείου για την πρωτεύουσα. Με προφανή την επιρροή του θέματος της εκδήλωσης την οποία πηγαίναμε να παρακολουθήσουμε, καταθέτω στην παρέα την ιδέα της σύστασης μίας οργάνωσης κατά του ρατσισμού. Η παρέα συμφώνησε και πολύ εύλογα η πρώτη μας δράση είναι η κυκλοφορία καρτ-ποστάλ για την απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα και παραλήπτη την πρεσβεία της Νοτίου Αφρικής στην Αθήνα.

Ήμουν ήδη για τρία χρόνια στη Νομική της Σορβόννης και έκανα όπως κάθε χρόνο τις διακοπές μου στο κτήμα της γιαγιάς μου.

Στις αποσκευές μου είχα κουβαλήσει και τις κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες της γαλλικής επικαιρότητας, με έναν Ζαν-Μαρί Λεπέν σε φουλ-φόρμα να έχει αρχίσει να απλώνει το λαϊκίστικο ρατσιστικό του δηλητήριο στα γαλλικά πολιτικά και κοινωνικά πράγματα.

Εμφορούμενος από την «παναγουλική» αντιφασιστική μου προσέγγιση, προσχώρησα στην οργάνωση SOS RACISME και πολύ σύντομα πρότεινα στη διεθνή της ομοσπονδία να εγκρίνει και να στηρίξει τη δρομολόγηση ελληνικού παραρτήματος, πράγμα που έγινε τάχιστα.

Στην πορεία των χρόνων που ακολούθησαν και δεδομένης και της μεταναστευτικής ροής προς τη χώρα, η οργάνωση νέων που στήσαμε, απέκτησε εθνικό ακροατήριο, διοργανώνοντας δράσεις αλληλεγγύης σε σημεία όπου εκδηλωνόταν το πρόβλημα, εκδηλώσεις, συνεντεύξεις Τύπου, αλλά και λαμβάνοντας βήμα σε όλα τα μεγάλα ΜΜΕ της εποχής, κάνοντας παρεμβάσεις σε τόπο και χρόνο όπου εγείρονταν σχετικά ζητήματα ή/και σε συναντήσεις με μέλη της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου για την προώθηση κοινωνικών πολιτικών σχετικών με το ζήτημα.  

Ταυτόχρονα, οι διακηρύξεις της προσυπογράφονταν από συνειδητοποιημένες ως προς το θέμα προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών (βλ. Αντώνης Σαμαράκης, Ιάκωβος Καμπανέλης, Λυκούργος Καλλέργης κ.ά.) ενώ διατηρούσε και υπερκομματική «κοινοβουλευτική ομάδα» μελών της (Γ.Α. Μαγκάκης, Ανδρέας Λεντάκης, Μαριέττα Γιαννάκου, Γιώργος Α. Παπανδρέου, Φώτης Κουβέλης, Φοίβος Ιωαννίδης Στρατής Κόρακας, Στέφανος Τζουμάκας κ.ά.)

 Στο μεταξύ είχα εκλεγεί Διεθνής Γραμματέας της διακρατικής ομοσπονδίας των εθνικών παραρτημάτων της SOS RACISME INTERNATIONAL, εκπροσωπώντας πολλά κράτη της Ευρώπης.

Με αυτή την ιδιότητα γνώρισα τον Φρανσουά και την Ντανιέλ Μιτεράν, με τη δεύτερη να επισκέπτεται την Ελλάδα (1994) για να υποστηρίξει την ελληνική εκδοχή του «Ευρωπαϊκού Διαβατηρίου κατά του Ρατσισμού» που εκδόθηκε από την SOS ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ με την υποστήριξη του Υπουργείου Δικαιοσύνης και του τότε Υπουργού Γιώργου Κουβελάκη.

Μερικά χρόνια αργότερα, μου ζητήθηκε από τον τότε Υπουργό Εργασίας & Κοινωνικών Ασφαλίσεων Μιλτιάδη Παπαϊωάννου, να αναλάβω τον συντονισμό των εκδηλώσεων του Ευρωπαϊκού Έτους κατά του Ρατσισμού (1997) για την Ελλάδα.

Μέχρι και το 1995, τελευταίο έτος μου στην προεδρία της οργάνωσης, αυτό που καταφέραμε ήταν να φέρουμε το θέμα στον δημόσιο διάλογο και να βάλουμε μπροστά στον καθρέφτη της, μια κοινωνία που θεωρούσε ότι ο Έλληνας (δήθεν εκ φύσεως & πολιτισμού) δεν είναι ρατσιστής, καταδεικνύοντας το γεγονός ότι όντως υπήρχε θέμα διακρίσεων στην Ελλάδα (είτε ημεδαπών με προέλευση από κοινωνικές μειονότητες, είτε αλλοδαπών που είχαν μεταναστεύσει στη χώρα μας από χώρες του πρώην σοβιετικού μπλοκ και άλλες).   

Αυτό είχε συμβεί έτσι απλά.

Από την πίστη λίγων φίλων στον σκοπό και την πίστη των περισσότερων στο δίκαιο.  

Η δε πίστη του ενός ( εδώ γράφοντος) στην εξελικτική αλλαγή του κόσμου, είχε τονωθεί για όλο το υπόλοιπο της ζωής του. 

SOS RACISM

Time: Summer of 1989.

Place: Oropos / Bus Stop

Persons: Rubini, Dimitris & Me

Destination: Athens

A normal Greek summer noon, sunshine and three friends are waiting for a bus to Athens in the shade of an olive tree. Obviously influenced by the theme of the event we were going to attend, I put forward to the group the idea of setting up an anti-racism organization. My friends agreed and quite reasonably, our first action as an association, was to circulate some thousands of a postcards demanding the release of Nelson Mandela and address it to the South African embassy in Athens.

At this period, I was already a student for three years at La Sorbonne University Law School and I was spending my holidays, as I did every year, at my grandmother's estate.

In my luggage, I had also carried the socio-political concerns of France’s situation of that time, with a Jean-Marie Le Pen in full-force, who had begun to spread his populist racist poison on French political and social affairs.

Inspired by my anti-fascist approach, I joined SOS RACISME, which was an organization of mostly young people, and very soon proposed to its international federation to approve and support the launch of a Greek chapter, which was quickly done.

In the course of the years that followed, and given the migration flow to the country, the youth organization we set up gained a national audience, organizing solidarity actions in places where the problem was manifesting itself, events, press conferences, but also having our say in all the major media, making interventions at the time and place where relevant issues were raised and/or in meetings with members of the government to promote social policies related to the issue. 

At the same time, its declarations were endorsed by literary and artistic personalities who were aware of the issue (see Antonis Samarakis, Iakovos Kampanelis, Lykourgos Kallergis, etc.), while it also maintained a trans-party "parliamentary group" (G.A. Magakis, Andreas Lentakis, Marietta Giannakou, George A. Papandreou, Fotis Kouvelis, Fivos Ioannidis, Stratis Korakas, Stefanos Tzoumakas, etc.)

 In the meantime I had been elected International Secretary of the federation of national branches of SOS RACISME INTERNATIONAL, representing many European countries.

In this capacity I met François and Danielle Mitterrand, with the latter visiting Greece (1994) to support the Greek version of the "European Passport against Racism" issued by SOS RACISME with the support of the Ministry of Justice and the then Minister George Kouvelakis.

A few years later, I was asked by the then Minister of Labour & Social Insurance, Miltiadis Papaioannou, to take over the coordination of the events of the European Year against Racism (1997) for Greece.

Until 1995, which was my last year as President of the organization, what we managed to do was to bring the issue into the public debate and to put a whole society in front of its mirror, which considered that Greeks (supposedly by nature & culture) were not racists, by demonstrating the fact that there was indeed an issue of discrimination in Greece (either from nationals against social minorities, or against foreigners who had immigrated to our country from former communist countries and some other categories).  

All this had happened just like that.

By the faith of a few friends in the cause and the faith of the majority in justice.  

Finally, by the faith of the undersigned in the power of evolutionary change of the world, which had been stimulated for the rest of his life.